- Column (7)
- Competitie (61)
- Foto (1)
- Internationaal (68)
- Lezing (2)
- Medisch (6)
- Nederland (41)
- Olympische Spelen (14)
- Pers (7)
- Persoonlijk (42)
- Radio (2)
- Recensie (1)
- Sponsoring (9)
- Training (33)
- TV (3)
- Uitslag (11)
- Video (7)
- Vrije tijd (2)
Open - Andre Agassi
09 March 2010 | Recensie
Vanaf de eerste pagina die ik las werd ik door dit boek gegrepen. De tekst is zo sprekend, zo goed geschreven dat je direct in het verhaal meegesleept wordt en alle ups en downs meemaakt. Voordat ik het boek in de bookshop van London Heatrow van de plank pakte en het in Australie open sloeg wist ik eigenlijk weinig van Agassi en het tenniswereldje. OPEN heeft Agassi voor mij direct op een hoog podium gezet en me een interessante blik in de tenniswereld gegund.
Agassi groeit op in de woestijn van Vegas waar hij door zijn vader urenlang op de tennisbaan in hun achtertuin tegenover 'de Draak' (een door zijn vader aangepast ballenkanon) gezet wordt. Hij wil niet tenissen, hij haat tennis, maar zijn vader heeft tennis voor hem gekozen. Zelf zou hij liever voetballen, een teamsport, zodat niet alle druk eenzaam op hem neerkomt. Want dat is het leven als tenniser; eenzaam. Op zijn dertiende wordt hij naar een tennisaccademie gestuurd; voor hem een gevangeniskamp. Als schoolverlater, bang en eenzaam vecht hij zijn weg naar een profcarrière waar hij op zijn zestiende intrede maakt en meteen een icoon is. Er groeit een hecht team om hem heen met o.a. Gil -de krachttrainer- die als tweede vader voor hem is, zijn broer Philly, Perry -zijn beste vriend- als manager, Nick -van de tennisacademie- als coach (later Brad) en J.P. -een alternatieve pastoor- om mee te klankborden.
Het is aangrijpend te lezen hoe Andre door zijn vader gedreven wordt te trainen, trainen en trainen. Ondanks dat hij het haat is het een belangrijke succesfactor voor hem geweest en lijkt hij in het tweede deel van zijn carrière wel van het spelletje te houden. Ook het team dat hij opgebouwd heeft is een succesfactor. Topsport doe je niet alleen en je hebt specialisten in een nauwe vertrouwenskring nodig om last van je schouders te nemen en op elk gebied het beste uit jezelf te halen.
Ondanks zijn pure talent heeft Agassi al vroeg problemen echt door te breken. Hij gaat door diepe dalen om zijn hoogtepunten te bereiken. Met de volgende woorden weet hij dat pijnlijk te beschrijven:
Er komt echter een keerpunt in zijn carrière wanneer hij een nieuw doel vindt om voor te tennissen. Het emotioneerde mij te lezen hoe hij zich hiervoor inzet en wat voor prachtigs hij daarmee weet te bereiken. Met behulp van zijn team weet hij een wederopstanding te maken en vindt hij een gelukkig leven met zijn vrouw Steffanie Graf en hun twee kinderen.
Om al het noemenswaardige, mooie, bewegende en emotionerende uit Agassie zijn autobiografie hier te delen zou ik te veel woorden nodig hebben. Daarom; lees het zelf. Het is een absolute aanrader! En als atleet (en anders ook trouwens) mag je over de volgende twee passages je gedachten eens laten gaan.
“Butterflies are funny. Some days they make you run to the toilet. Other days they make you horny, other day's they make you laugh, and long for fight. Deciding which type of butterflies you've got going (monarchs or moths) is the first order of business when you're driving to the arena. Figuring out your butterflies, deciphering what they say about the status of your mind and body, is the first step to making them work for you.”
