*
Categorieën
Tags
Dossiers
Terug naar overzicht

Gouden mensen

05 April 2010 | | | |

Aan het eind van deze middag werd de denkbeeldige naald die in mijn schouder stak door de vakkundige handen van mijn fysio Marc uit mijn schouder getrokken en ging ik weer pijnvrij door het leven. Het was wéér een moment waarop ik besefte hoe belangrijk mijn team om me heen is om topsporter te kunnen zijn. Stuk voor stuk gouden mensen waarmee het een eer is te kunnen werken. Gisteren werd ik in Duitsland om 5.15u 's ochtends gewekt door een stekende pijn in mijn schouder waardoor ik de wedstrijd die morgen niet kon varen.

Het is heel vreemd om een week lang zonder klachten top te trainen en opeens door een stekende pijn uit je slaap gewekt te worden. Eerst dacht ik door wat te bewegen de pijn wel weg te krijgen maar toen dat mij eerder vloerde dan verlichtte ging ik me toch zorgen maken over de wedstrijd die ik die ochtend wilde varen. Afgelopen week trainde ik weer met mijn techniektrainer Han in Leipzig. In die week bleek ook zijn waarde weer eens door de progressie die ik in een paar dagen maakte. Het gaan dan niet om het leren van totaal nieuwe dingen maar om het plaatje compleet te maken door het aanspreken van de finesses. Zonder trainer met een scherp oog aan de kant zou dat niet zomaar lukken. Ik vind het mooi om te leren en het is een prachtig gevoel als je door het aanpassen van kleine dingen van dag op dag je boot sneller over het water voelt gaan! Niet alleen die snelheid is een goed gevoel maar ook de wetenschap wat de mensen om je heen toevoegen om je doelen te bereiken.

Soms lijken die doelen echter plots ver aan de horizon te liggen. Zaterdag kon ik het niveau uit de training niet in de (trainings)wedstrijd laten zien en zondag lukte het me -door hevige pijn in mijn schouder- niet eens aan de start te verschijnen. Als ik mijn schouder stil hield was de pijn als te vergelijken met een flinke naald die in mijn schouderkapsel stak. Na een belletje met mijn fysio Marc ben ik toen vanuit Duitsland direct naar huis gereden en kon ik zelfs op 2e paasdag bij hem thuis terecht. Met zijn familie en schoonfamilie beneden op de bank wist hij op zijn paasbest de pijn uit mijn schouder te knijpen. Na in het begin nog mijn tanden bijna kapot te bijten van de pijn kon ik na een half uur weer opgelucht ademhalen omdat de pijn even plotseling verdwenen als gekomen was. Op dat moment voelde ik me heel opgelucht maar klein en stond de echte held naast de behandeltafel; bedankt Marc!

De doemscenario's even door mijn hoofd geschoten, maar ik kan mijn trainingsprogramma weer opgelucht uit de prullenbak vissen. Morgen zit ik dus lekker in de kano en over twee weken lig ik aan de start van het Nederlands Kampioenschap in Zoetermeer (17 april DWD).

Reacties

Plaats je reactie