- Column (7)
- Competitie (61)
- Foto (1)
- Internationaal (68)
- Lezing (2)
- Medisch (6)
- Nederland (41)
- Olympische Spelen (14)
- Pers (7)
- Persoonlijk (42)
- Radio (2)
- Recensie (1)
- Sponsoring (9)
- Training (33)
- TV (3)
- Uitslag (11)
- Video (7)
- Vrije tijd (2)
De stroming heb ik niet altijd mee
28 March 2011 | Medisch
In een perfecte run weet ik elke waterdruppel in de baan te benutten die me snelheid geeft in de juiste richting. Langs een groen paaltje af, om de rode heen, en zo verder. Het lijkt allemaal zo makkelijk en ogenschijnlijk vanzelf te gaan. Die runs zijn echter zeldzaam. Net zoals dat het zeldzaam is dat overal waar je komt een gespreid bedje klaar staat en dat een topsportcarrière slechts van een leien dakje gaat. Tot mijn grote frustratie 'mocht' ik dat afgelopen week weer ervaren....... Ondervinden lijkt echter het betere woord.
Vorige week zaterdag kreeg ik tijdens een training op de wildwaterbaan een klap op mijn schouder toen ik om ging. Onder water hoorde ik een klik en wist ik dat het wéér zover was met mijn schouder. Gelukkig kon ik mijn schouder nog in alle richtingen bewegen maar niet geheel zonder pijn. Na bezoek bij de fysio leek het mee te vallen en was de verwachting dat het snel over zou zijn. Toen dit in 2009 gebeurde won ik notabene -na een vergelijkbaar incident- twee weken later de Dutch Open. Afgelopen vrijdag stond er echter nog erg veel spanning op mijn schouder en is er besloten een MRI te laten maken. Hieruit bleek vandaag gelukkig geen ernstig letsel maar bevestigde het wel een klein 'trauma'.
Vandaag zou ik op trainingsstage naar Leipzig gaan. Helaas zit ik thuis achter mijn bureau. Afhankelijk van mijn herstel ga ik later deze week nog die kant op om door te reizen naar Bratislava en daar een week te trainen.
Een blessure komt altijd ongelegen en ik heb me er goed kwaad over gemaakt afgelopen week. Herhaaldelijk vroeg ik me af waarom dit nu gebeurt. Of er een waarom is weet ik niet. De 'hoe' lijkt me in ieder geval belangrijker om te voorkomen dat dit in de komende jaren nog eens gebeurt. Met een spoedig herstel, dat mogelijk lijkt, zal de impact op de 'Road to London' gelukkig minimaal zijn.
Na een incident als deze rest mij altijd het gevoel van dank naar de mensen die me begeleiden. Die de handrem aantrekken als ik nog in een ontkenningsfase zit en op trainingskamp wil en adequaat handelen om me weer in het spoor te krijgen. Dank.
